Ζούμε σε μια εποχή που η πληροφορία ταξιδεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και κάθε λίγο προστίθενται νέα δεδομένα, που είναι απαραίτητα ίσως να εμπλουτίσουν το γνωστικό σύστημα του ατόμου, προκειμένου να έχει μια σφαιρική αντίληψη για διάφορα θέματα που πιθανόν ανακύπτουν.
Με δεδομένη αυτή την άποψη γεννιέται το ερώτημα: Όλα αυτά τα δεδομένα είναι δυνατόν να είναι η αιτία να προστεθούν νέα γνωστικά αντικείμενα σε ένα ωρολόγιο πρόγραμμα σχολείου; Ασφαλώς, όχι, γι’ αυτό το Υπουργείο Παιδείας εφαρμόζοντας την παιδαγωγική άποψη ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν συνδέουν τη γνώση με εμπειρίες, στέλνει με υποχρεωτική μορφή εντολές στα σχολεία για να πραγματοποιήσουν αποσπασματικά διάφορες δράσεις διάρκειας δύο ή περισσότερων διδακτικών ωρών. Τέτοιες δράσεις αφορούν περιβαλλοντικά και πολιτιστικά προγράμματα, ενεργού πολίτη, δράσεις στο πλαίσιο της ημέρας του βιβλίου, της παγκόσμιας ημέρας των ζώων, του αθλητισμού, της μητέρας, του πατέρα, του εκφοβισμού κ.λπ. Όμως όλες αυτές οι αποσπασματικές δραστηριότητες δεν οδηγούν σε συστηματική μάθηση αλλά απλώς: 1) χρησιμοποιούνται από τις διοικήσεις των σχολείων για να εμπλουτίσουν τις εκθέσεις τους στο πλαίσιο της εσωτερικής αξιολόγησης της σχολικής μονάδας 2) λειτουργούν μόνο ως συμβολική απάντηση σε κοινωνικά προβλήματα και 3) δημιουργούν ίσως σύγχυση στην ομαλή ροή του διδακτικού προγράμματος.
Είναι όμως σωστή αυτή η τακτική που έχει καθιερώσει η διοικητική αρχή του Υπουργείου Παιδείας; Απαντώ όχι, γιατί ξεχνά ότι το υπάρχον αναλυτικό πρόγραμμα που εφαρμόζεται από το 2003 έχει διεπιστημονικό, βιωματικό και διαθεματικό χαρακτήρα. Έτσι ένας σωστός προγραμματισμός από την αρχή του σχολικού έτους και ένας συντονισμός μεταξύ των εκπαιδευτικών του σχολείου μπορεί να εντάξει αυτά τα θέματα είτε μέσα στα υπάρχοντα γνωστικά αντικείμενα (διεπιστημονική σύνδεση) είτε στις ώρες των εργαστηρίων δεξιοτήτων (πρώην Ευέλικτη Ζώνη) με διαθεματικό τρόπο, με αποτέλεσμα η σύνδεσή τους να οδηγεί σε ουσιαστική και αποτελεσματική μάθηση.
Εν κατακλείδι, το Υπουργείο Παιδείας αντί να στέλνει διαταγές για εκτέλεση τέτοιων δράσεων στα σχολεία, να οργανώσει συστηματικά επιμορφωτικά προγράμματα στο διδακτικό προσωπικό είτε του σωστού τρόπου διδασκαλίας των γνωστικών αντικειμένων με διεπιστημονικές διασυνδέσεις είτε του σχεδιασμού και της υλοποίησης σχεδίων εργασίας (projects).
