ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΛΟΓΩ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Η ξαφνική εμφάνιση του κορωνοϊού είχε ως συνέπεια τη διακοπή της λειτουργίας των σχολείων όλων των βαθμίδων, η οποία συνεχίζεται και ίσως διαρκέσει για πολύ ακόμα χρονικό διάστημα, άγνωστο πόσο.
Στο Υπουργείο Παιδείας από την αρχή της κρίσης άρχισε ένας διάλογος με τους φορείς της εκπαίδευσης για τον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος και όντως όλα τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα ανταποκρίθηκαν αμέσως χρησιμοποιώντας τα μέσα της σύγχρονης και ασύγχρονης επικοινωνίας. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν αρχικά τόσο επιτυχές όσο αυτό που προσέφερε και προσφέρει το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ), το οποίο διαθέτει τα κατάλληλα μέσα και έχει καθιερώσει με επιτυχία την εξ αποστάσεως εκπαίδευση.
Όμως, πολύ γρήγορα, τα μαθήματα εξ αποστάσεως σε όλα τα πανεπιστήμια της Χώρας έχουν αρχίσει με εντατικούς ρυθμούς και πηγαίνουν πολύ καλά. Η προσπάθεια θα συνεχιστεί και η διδακτέα ύλη θα καλυφθεί αλλά και το ακαδημαϊκό εξάμηνο δε θα χαθεί. Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι τι γίνεται με την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Εκεί νομίζω ότι είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα. Οι πλατφόρμες e- class και e-me έδωσαν κάποια ανάσα στο εκπαιδευτικό σύστημα (παρόλο τα προβλήματα που παρουσιάζουν λόγω υπερφόρτωσης του δικτύου) τροφοδοτώντας τους μαθητές με τον ασύγχρονο τρόπο με θέματα που έχουν διδαχθεί στη σχολική τάξη. Άλλωστε, αυτή είναι και η οδηγία του υπουργείου, όπως έγινε φανερό και από την απόφασή του να περιοριστεί η διδακτέα ύλη για τις πανελλήνιες εξετάσεις σ’ αυτήν που έχει διδαχθεί στη σχολική τάξη.
Τα μειονεκτήματα, όμως, αυτά των μέσων επικοινωνίας σχολείου - μαθητών πρέπει να κινητοποιήσουν το υπουργείο, να προετοιμαστεί κατάλληλα επεκτείνοντας την επικοινωνία των εκπαιδευτικών και μαθητών και με τον σύγχρονο τρόπο, όπως πολύ δειλά εφαρμόζουν τώρα κάποια σχολεία (ελάχιστα δημόσια και περισσότερα ιδιωτικά) μέσα από ειδικές πλατφόρμες άμεσης επικοινωνίας.

Αναγωγή στην κλασματική μονάδα: Λύση προβλημάτων με πολ/σμο και διαίρεση

Το Ελάχιστο Κοινό Πολλαπλάσιο και η χρήση του στη λύση των προβλημάτων

Ένα ενδιαφέρον video στο πλαίσιο της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

Εξαιτίας της τρέχουσας κατάστασης, λόγω κορωνοϊού, που τα σχολεία είναι κλειστά, αποφάσισα (εθελοντικά) να φτιάξω μια σειρά εκπαιδευτικών video και να τα αναρτήσω στο διαδίκτυο, με στόχο να βοηθήσω κάποιους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου. 

Τα video μέχρι τώρα είναι τα εξής:

1. Εισαγωγή στα κλάσματα: 

2. Διαχείριση καταχρηστικών κλασμάτων:

3. Στρογγυλοποίηση φυσικών και δεκαδικών αριθμών:

 

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ

Σε μια οργανωμένη κοινωνία υπάρχουν οι νόμοι, οι οποίοι λειτουργούν ως θεματοφύλακες για μια αρμονική συμβίωση των πολιτών της. Αυτοί οι νόμοι υπακούουν στη λογική, η οποία αρκετές φορές πολιορκείται από το θυμικό. Όμως το θυμικό, αυτή η πλευρά του εαυτού, χαρακτηρίζεται από την επικράτηση συναισθηματικών και βουλητικών παρορμήσεων, που σε αρκετά μεγάλο βαθμό αυτές επηρεάζονται και από τις νοοτροπίες που επικρατούν σε μια ομάδα ανθρώπων ή σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Για την αρμονική ισορροπία όλων αυτών των τάσεων του εαυτού, σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η ΠΑΙΔΕΙΑ.  Όταν λέμε παιδεία εννοούμε το σύνολο των ιδιοτήτων που χαρακτηρίζουν τον πραγματικό άνθρωπο, που έχει ως στόχο να αναπτυχθεί  στο μεγαλύτερο βαθμό σε ευφυΐα, αξιοπρέπεια, χαρακτήρα, που λαχταρά την αλήθεια την ομορφιά, τη δημιουργία, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ηθική τελειότητα. Αυτή η παιδεία προσφέρεται από την ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ με ένα συστηματικό τρόπο κάτω από τις αρχές των επιστημών της αγωγής  αλλά και από την οικογένεια συνειδητά, έμμεσα, ευκαιριακά, βιωματικά και διαρκώς. Οι δύο αυτοί σημαντικοί φορείς της παιδείας παρέχουν ΑΓΩΓΗ στα παιδιά, η οποία οδηγεί στη ΜΟΡΦΩΣΗ τους, δηλαδή όχι μόνο στην απόκτηση γνώσεων αλλά κυρίως στην εσωτερική καλλιέργεια (ψυχικά χαρίσματα, αξίες, σεβασμό στον πλησίον, κατανόηση και εφαρμογή των κανόνων κ.λπ.).  

ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΚΟΛΕΓΙΩΝ ΣΤΑ ΜΕΤΡHΣΙΜΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ

Και εκεί που η προκήρυξη για τους μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών είχε ζεστάνει τις ελπίδες των χιλιάδων αναπληρωτών, που εδώ και δέκα χρόνια μετακινούνται  κάθε χρόνο σε διάφορες περιοχές της Χώρας μας, έσκασε η είδηση (που λέμε στην καθομιλουμένη) ότι τα πτυχία των κολεγίων προσμετρούνται στα επιστημονικά προσόντα των υποψηφίων εκπαιδευτικών.

Διαπιστώνουμε, με μία πρώτη ανάγνωση, ότι το κράτος αιφνιδιάζει τους πολίτες του, δηλαδή δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, δεν μπορείς να προγραμματίσεις τις μελλοντικές σου επιλογές και επιδιώξεις. Και οι επίσημοι φορείς τι απαντούν;

Είναι, λέει, οδηγία της Ε.Ε. ότι και τα πτυχία των κολεγίων πρέπει να προσμετρούνται στα τυπικά προσόντα των υποψηφίων, άλλωστε από πολύ καιρό σιγόβραζε ή μάλλον εφαρμοζόταν αυτή η εξαγγελία. Εφαρμοζόταν; και όλοι εμείς σιωπούσαμε; ή δεν είχαμε πάρει είδηση ότι επιτρέπαμε στους κατόχους αυτών των τίτλων σπουδών να ευνοούνται, για να καταλάβουν θέσεις στη δημόσια διοίκηση;  

Μπορεί και τα δύο να συνέβαιναν, όμως τώρα που επανήλθε το θέμα στην επικαιρότητα, φαίνεται ότι οι τότε κυβερνώντες εν μια νυχτί και λίγο πριν τις εκλογές, κατάργησαν  αυτές τις ευνοϊκές διατάξεις για τους πτυχιούχους των κολεγίων (που μέχρι τότε εφαρμοζόταν), γιατί γνώριζαν πολύ καλά ότι το μέτρο θα επανερχόταν από τους επόμενους και έτσι το κράτος δε θα ήταν υπόλογο απέναντι στις οδηγίες της Ε.Ε. Και ο λόγος; Απλά για να φανούν στη συνέχεια αρεστοί, να λένε σήμερα τα δικά τους και να παριστάνουν τους προστάτες  της δημόσιας διοίκησης. Και πράγματι, αυτοί βγήκαν αληθινοί, το μέτρο αυτό το επαναφέρουν οι σημερινοί κρατούντες, που τάσσονται υπέρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης, και μάλιστα το κάνουν χειρότερο. Επεκτείνουν το μέτρο αυτό και για τους εκπαιδευτικούς, τους εκπαιδευτικούς που σε αυτούς βασίζεται το μέλλον των νέων μας, το μέλλον της Χώρας μας.

Πώς όμως φθάσαμε σε αυτή την κατάσταση; Όπως φαίνεται λοιπόν, τόσα χρόνια κυβερνήσεις και κόμματα δεν είχαν διαχειριστεί το θέμα των κολεγίων, δεν είχαν τολμήσει να τα αξιολογήσουν, προκειμένου να αναδειχθεί ο λόγος ή μη της ύπαρξής τους. Αλλά πώς να το τολμήσουν να βάλουν τάξη στα κολέγια, εφόσον δεν κατόρθωσαν να προχωρήσουν στην καθιέρωση του θεσμού της αξιολόγησης σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης; Προς επίρρωση αυτού του θέματος είναι και η αυτόματη ένταξη των ΤΕΙ (ΑΤΕΙ) στα πανεπιστήμια χωρίς να γίνει η αναγκαία αξιολόγηση των τμημάτων των οποίων έγινε (εν μια νυχτί) η ένταξή τους στα Πανεπιστήμια. 

Η αξιολόγηση, η αντικειμενική αξιολόγηση, φαίνεται ότι είναι το «αγκάθι» που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει «τολμήσει» να την επιβάλει (πολιτικό το κόστος ως φαίνεται), παρόλο που δεχόμαστε όλοι μας τις αρνητικές επιπτώσεις από τα απόνερα αυτής της «αταξίας».

Και ενώ έτσι έχουν τα γεγονότα, το ερώτημα είναι: Τι κάνουμε τώρα;

Μια δημοκρατική Χώρα δεν πρέπει να αιφνιδιάζει τους πολίτες της. Τηρεί τις «οδηγίες» που απορρέουν από την ένταξή της σε ευρύτερους σχηματισμούς, αλλά παραδέχεται το σφάλμα της, ότι είχε υποχρέωση να αξιολογήσει όλες αυτές τις ιδιωτικές σχολές που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια εκμεταλλευόμενες τις φιλοδοξίες των αθώων πολιτών να δώσουν ένα δήθεν «επιστημονικό» προσόν στα παιδιά τους.  Έτσι, το σεβαστό Υπουργείο Παιδείας πρέπει να αποσύρει τάχιστα την ευνοϊκή διάταξη για τους αποφοίτους των διαφόρων κολεγίων και η επιλογή των εκπαιδευτικών για διορισμό να στηριχθεί στους τίτλους σπουδών που είναι αναγνωρισμένοι από τον κρατικό φορέα.

Μετά; Μετά να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που είναι σύμφωνες με το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι υπάλληλοι που διαχειρίζονται διάφορες διοικητικές υποθέσεις, αλλά διαχειρίζονται τις τύχες των νέων μας και για τούτο απαιτείται υψηλό αίσθημα ευθύνης εκ μέρους της Πολιτείας.      

Ο ΚΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, ΟΜΩΣ Ο ΑΡΙΣΤΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΕΜΠΝΕΕΙ !!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ : Δημοσιεύω παρακάτω κείμενο παρμένο από το ιστολόγιο του συναδέλφου Κώστα Παπούλια.

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.
-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ καθηγητής.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.

Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.
-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
- Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.
-Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε, μας είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;
-Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Αν πρέπει να ταπεινώσεις κάποιον μπροστά στα μάτια όλων των συμμαθητών του για να τον συνετίσεις, τότε όχι μόνον δεν λέγεσαι εκπαιδευτικός, απλά, δεν είσαι. Τέτοιοι καθηγητές χαράζουν ψυχές και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένοι στη μνήμη των μαθητών.

«ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ» ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2019 ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (ΑΔΙΠΠΔΕ)

Η ανωτέρω έκθεση παρουσιάζει τις επιδόσεις των μαθητών της Β΄ Λυκείου στα Γενικά και στα Επαγγελματικά Λύκεια, όπου ένα σεβαστό ποσοστό των μαθητών έχει βαθμολογηθεί κάτω από τη βάση στην Ελληνική Γλώσσα, τα Μαθηματικά και τη Φυσική και μάλιστα σε ένα πλαίσιο σχολικών βαθμολογιών όχι ιδιαίτερα αυστηρό. Η ΑΔΙΠΠΔΕ διαπιστώνει ότι τα προβλήματα που εμφανίζονται στο Λύκειο, σε σύγκριση με το Δημοτικό σχολείο και το Γυμνάσιο, δεν είναι προβλήματα αποκλειστικά του Λυκείου, αλλά όλων των βαθμίδων, τα οποία συσσωρευτικά κατέληξαν στο Λύκειο (Εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 13-9-2019).

Και ενώ έτσι φαίνεται ότι έχουν τα πράγματα στον χώρο της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, εύλογα διερωτάται κανείς: Ποιες είναι οι αιτίες αυτής της όχι ευχάριστης κατάστασης;

Για να δοθούν απαντήσεις σ’ αυτό ερώτημα οφείλουμε να αποδεχθούμε κάποιες βασικές παιδαγωγικές αρχές. Μια τέτοια αρχή είναι και η εξής: «Μια αποτυχία στις επιδόσεις των μαθητών δεν πρέπει να την αποδίδει ο εκπαιδευτικός μόνο σε αυτούς που απέτυχαν, αλλά και σε αυτούς τους παράγοντες που συνετέλεσαν σε αυτήν την αποτυχία». Με αυτό το σκεπτικό θα αναζητήσουμε τις αιτίες της κατάστασης που εντοπίζει η ΑΔΙΠΠΔΕ.

Μία πρώτη αιτία μπορεί να αναζητηθεί στο γεγονός της ακώλυτης, θα έλεγε κανείς, προαγωγής των μαθητών από τάξη σε τάξη. Αυτό το αποδίδει εύκολα κανείς στον υποχρεωτικό χαρακτήρα της εννιάχρονης εκπαίδευσης (Δημοτικό και Γυμνάσιο), που όλοι οι μαθητές του Δημοτικού εγγράφονται υποχρεωτικά στο Γυμνάσιο και οι διαδικασίες προαγωγής αυτών των μαθητών είναι τέτοιες που δεν αποκλείουν τη συνέχιση των σπουδών τους. Σημειωτέον ότι η προαγωγή των μαθητών επιτυγχάνεται όταν ο μέσος όρος στα μαθήματα είναι το 9,5 και η γραπτή εξέταση των μαθητών στο τέλος γίνεται μόνο σε 4 από τα 10-12 μαθήματα που διδάσκονται. Και εκεί που θα περίμενε κανείς ότι στο Λύκειο θα υπήρχε κάτι διαφορετικό στους κανόνες φοίτησης και προαγωγής των μαθητών, βλέπουμε να ισχύουν τα ίδια και στον μέσο όρο της προαγωγής και στον αριθμό εξέτασης των μαθημάτων. Αποτελέσματα όλων αυτών των διατάξεων δεν είναι μόνο ότι όλοι οι μαθητές προάγονται στην επόμενη τάξη, αλλά και ότι δημιουργείται ένα κλίμα χαμηλών προσδοκιών στους μαθητές, το οποίο αντιστρατεύεται σε μία ενδεχόμενη προσπάθεια των μαθητών για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Ποια είναι λοιπόν η συνέπεια αυτού του γεγονότος; Απλά το ποσοστό των αποτυχιών να αυξάνεται, γεγονός που εντυπωσιάζει την κοινή γνώμη η οποία ενισχύεται με τις πομπώδεις τίτλους των μέσων ενημέρωσης, όπως «σοκ, οδηγούμαστε σε ναυάγιο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Βέβαια, σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε ότι κανείς δε μέτρησε το ποσοστό των μαθητών που πέτυχαν ή αρίστευσαν.

Είναι όμως δίκαιος τρόπος η μέτρηση μόνο των γνωστικών ικανοτήτων των μαθητών; Ο στόχος της εκπαίδευσης είναι μόνο η ανάπτυξη των γνωστικών ικανοτήτων; Όχι βέβαια, γιατί το σχολείο πρέπει να ενδιαφέρεται και για την ανάπτυξη των ικανοτήτων και δεξιοτήτων των μαθητών καθώς και της συναισθηματικής ισορροπίας τους. Αυτά όμως υπολογίζονται στην μελέτη της ΑΔΙΠΠΔΕ; Δεν νομίζω, γιατί θεωρώ ότι στις εξετάσεις αυτές μία ενδεχόμενη ερώτηση στην εξέταση των μαθητών π.χ. στη Φυσική θα ήταν: «Ποια είναι η αντίσταση του αγωγού που διαρρέεται από ηλεκτρονικό ρεύμα εντάσεως 30 Α και εφαρμόζεται στις άκρες του τάση 220 V;» και όχι η ερώτηση «Με το κατάλληλο όργανο μπορείς να μετρήσεις την αντίσταση του αγωγού;».

Ας εξετάσουμε όμως και στους άλλους παράγοντες που μπορεί κάποιος να τους αναζητήσει στους φορείς της εκπαίδευσης.

1.      Έχει διορίσει το Υπουργείο Παιδείας τον απαιτούμενο αριθμό εκπαιδευτικών; Όλοι γνωρίζουμε ότι εδώ και δέκα χρόνια 25000 εκπαιδευτικοί κάθε χρόνο αλλάζουν τόπο άσκησης των καθηκόντων τους, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει μία συνέχεια στην εκπαιδευτική διαδικασία σε μία σχολική μονάδα.

2.      Έχει συσταθεί στο Υπουργείο Παιδείας μια εθνική επιτροπή με επικεφαλής έναν μόνιμο υφυπουργό παιδείας, προκειμένου κάθε υπουργός να μην αλλάζει κατά το δοκούν τα προγράμματα σπουδών και τις διατάξεις που ρυθμίζουν τη λειτουργία της εκπαίδευσης; Όχι, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει με αποτέλεσμα να επικρατεί κλίμα ανασφάλεια σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.

3.      Ενδιαφέρθηκε το Υπουργείο Παιδείας για την ενίσχυση των «αδύνατων» μαθητών; Ασφαλώς και ενδιαφέρθηκε διορίζοντας αναπληρωτές για παράλληλη στήριξη. Όμως διερωτώμαι υπάρχει ένα καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης των μαθησιακών δυσκολιών του κάθε ενός από την κατηγορία αυτών των μαθητών ή δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην απασχόληση αυτών των μαθητών, προκειμένου ο δάσκαλος της τάξης να εκτελέσει ικανοποιητικά το πρόγραμμά του με την υπόλοιπη τάξη; Ελέγχονται τα αποτελέσματα από την εκπαιδευτική παρέμβαση του θεσμού της παράλληλης στήριξης και από ποιους;

4.      Έχει εφαρμόσει το Υπουργείο Παιδείας σύστημα αξιολόγησης τουλάχιστον της σχολικής μονάδας; Ασφαλώς έγιναν πολλές προσπάθειες από το 1982 αλλά όλες απέτυχαν, γιατί υπολογίστηκε υπέρμετρα το πολιτικό κόστος.  

5.      Έχει φροντίσει το Υπουργείο Παιδείας για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών φροντίζοντας παράλληλα να αποκτήσουν όλοι οι μελλοντικοί εκπαιδευτικοί παιδαγωγική επάρκεια; Έχουν γίνει μόνο λιγοστά βήματα, γιατί τα κονδύλια για την επιμόρφωση λιγόστεψαν αισθητά λόγω της οικονομικής κρίσης τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια.   

Εν κατακλείδι εξετάζοντας όλους αυτούς του παράγοντες θα διαπιστώσει κανείς ότι η λύση του προβλήματος των επιδόσεων των μαθητών δεν πρέπει να αναζητηθεί μονομερώς αποδίδοντας ευθύνες μόνο στους μαθητές αλλά και στους φορείς της εκπαίδευσης που πρέπει να φροντίσουν να αναμορφώσουν άμεσα το νομοθετικό πλαίσιο της λειτουργίας των σχολείων και της αξιολόγησης των μαθητών επιμορφώνοντας παράλληλα και τους εκπαιδευτικούς.