ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «Ιθακησιακά Γ΄ - Ιστορίες και μνήμες»

Όταν ο χρόνος ξεθωριάζει στο πέρασμά του τις μνήμες για πρόσωπα, συνήθειες, γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος, που πολλές φορές μας συγκινούν βαθιά αλλά ταυτόχρονα δυναμώνουν την ύπαρξή μας, η προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να νικήσουν τη λήθη και να διατηρήσουν ανεξίτηλα όλα τα παραπάνω είναι αξιέπαινες. Μάλιστα, όταν αυτή η προσπάθεια είναι σφυρηλατημένη με ζωηρό ενδιαφέρον και μεράκι για πρωτοποριακή δημιουργία, είναι ένα όνειρο ζωής.

            Μια τέτοια προσπάθεια είναι και αυτή του αγαπητού Δημήτρη Παΐζη- Δανιά με το καλογραμμένο και ιδιαίτερα προσεγμένο έργο του με τίτλο «Ιθακησιακά Γ΄: ιστορίες και μνήμες», το οποίο (κατά τη γνώμη μου) εντάσσεται στον τομέα της Λαογραφίας έχοντας στοιχεία χρονικού (π.χ. ημερολόγιο Ιάσονα Μήτσουρα). Είναι ένα έργο με πρωτογενές υλικό, το οποίο ο συγγραφέας το συνέλεξε με πολύ κόπο γυρίζοντας από πόρτα σε πόρτα. 

            Ο συγγραφέας με αγάπη και μεράκι για τη Λαογραφία του τόπου του πέτυχε να συγκεντρώσει, να διαμορφώσει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο και στη συνέχεια να ταξινομήσει, να παρουσιάσει (σε 672 σελίδες) και τελικά να ολοκληρώσει έναν τρίτο κύκλο αναμνήσεων, αφηγημάτων και πεπραγμένων ζωής της Θιακιάς πραγματικότητας που εκτείνονται χρονικά πέρα των 100 χρόνων. Όπως τονίζει και στον πρόλογό του ο συγγραφέας το βιβλίο αυτό «είναι μια πνευματική κληρονομιά για τους Θιακούς που έρχονται, αλλά και μια γλυκιά ανάμνηση για όλους τους μεγαλύτερους».

Στο βιβλίο περιγράφονται αληθινά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο μικρό μας τόπο και είναι συνυφασμένα με πρόσωπα, συνήθειες και καταστάσεις του παρελθόντος, που κρατήθηκαν στη μνήμη κάποιων ανθρώπων μέχρι να αποτυπωθούν στις σελίδες αυτού του βιβλίου.  

Η προσπάθεια αυτή του συγγραφέα, θεωρώ ότι στέφεται με επιτυχία,  γιατί στα κείμενά του βιβλίου διακρίνει κανείς τον άριστο χειρισμό της ελληνικής γλώσσας, το λογοτεχνικό ύφος στην αφήγηση, την αυτοτέλεια των θεμάτων, την γλαφυρότητα στο λόγο, την αρμονική  αλληλουχία των γεγονότων, το χιούμορ που διαπερνά όλο σχεδόν το κείμενο του κάθε θέματος, τους εύστοχους τίτλους των θεμάτων του, τα λογοπαίγνια που χρησιμοποιεί, την τοπική διάλεκτο στους διαλόγους.

 Όλα τούτα τα προτερήματα του παρόντος βιβλίου θα κινήσουν το ζωηρό ενδιαφέρον του αναγνώστη και θα τον κάνουν να διαβάσει χωρίς σταματημό τα κείμενα μέσα σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα.

Συγχαρητήρια, αγαπητέ Δημήτρη !!!

Διδακτικό υλικό για όλες τις τάξεις

Συνεχίζοντας την ενημέρωσή μας για χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό, προτείνουμε δύο ιστότοπους όπου ο εκπαιδευτικός του δημοτικού σχολείου θα βρει διδακτικό υλικό για όλες τις τάξεις. Δείτε το υλικό αφού: 

πατήσετε εδώ για τον πρώτο ιστότοπο

και εδώ για τον δεύτερο

Δάσκαλε, βάστα γερά !!!

Αγαπητοί εκπαιδευτικοί,
Με την έναρξη αυτού του δύσκολου σχολικού χρόνου δημοσιεύω ξανά μια παλιά μου ανάρτηση, την οποία αφιερώνω στον μάχιμο Έλληνα Δάσκαλο (όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης), τον δάσκαλο που δίνει όλα τα καλούδια της ψυχής του για τους μαθητές του, τους φοιτητές του, τους ανθρώπους που διψούν για μάθηση!
                                                          . ---------------------------.
 Μπήκε και ο δικός σας μισθός στην «προκρούστεια κλίνη» του οικονομικού προγράμματος για την «εξυγίανση» του δημοσίου χρέους της Χώρας. Δύσκολοι καιροί, δύσκολες αποφάσεις, δύσκολες επιλογές που στεναχωρούν, αγχώνουν και προβληματίζουν.

Μπορείτε, λοιπόν, σε ένα τέτοιο περιβάλλον να επιβιώσετε;  Προφανώς όχι !!!  Γιατί οι μαθητές  σάς θέλουν ζωηρούς,  γελαστούς,  με περισσεύματα αισιοδοξίας. Θέλουν να σας βλέπουν σαν τις πεταλούδες, που δεν μπορούν να ζήσουν τον χειμώνα, που δεν αντέχουν  στη βροχή. Ζουν σε περιβάλλον Άνοιξης και Καλοκαιριού !!!  

Φέρτε, λοιπόν, γρήγορα την άνοιξη στο κοινωνικό τοπίο, προβάλλετε το πολιτιστικό οπλοστάσιο  της Πατρίδας μας, βοηθήστε να αλλάξουν νοσηρές νοοτροπίες, καλλιεργήστε ηθικές αξίες, αγωνιστείτε να αλλάξουν πολιτικές που ισοπεδώνουν με οριζόντιο τρόπο ότι έμεινε όρθιο.

Οι πεταλούδες δεν μπορούν να ζήσουν τον χειμώνα, δεν αντέχουν  στη βροχή !!!

Είναι λύση ο διπλασιασμός του αριθμού των μαθητών ανά τάξη ως μέτρο εξοικονόμησης πιστώσεων;

Με αφορμή το άρθρο του  κ. Θανάση Διαμαντόπουλου, Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου, με τίτλο «Οι δήμιοι της κοινωνίας: τα συνδικάτα των βολεμένων φρενάρουν την περιστολή της σπατάλης», στην εφημερίδα «Τα Νέα» της  23^ης Ιουλίου 2012, μας δίνεται η ευκαιρία να σταθούμε κριτικά σε μερικές απόψεις του.

Στο άρθρο αυτό ο κ. Διαμαντόπουλος προτείνει τρόπους για την εξοικονόμηση πιστώσεων του ελληνικού δημοσίου στους τομείς της δικαιοσύνης και της εκπαίδευσης. Αναφερόμενος στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση προτείνει την ποιοτική κατάταξη των εκπαιδευτικών με αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης και στην συνέχεια την απόλυση του 50% των «χειρότερων» εκπαιδευτικών (με καταβολή επί διετία του 75% του βασικού μισθού τους ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να βρουν αλλού εργασία) και ταυτόχρονα την αύξηση των αποδοχών των υπολοίπων εκπαιδευτικών κατά 30% αυξάνοντας ταυτόχρονα τον αριθμό των μαθητών σε 30-35 ανά τάξη. Με τον τρόπο αυτό ο κ. Διαμαντόπουλος υπογραμμίζει ότι «θα υπάρξει ποιοτική βελτίωση του παρεχόμενου μορφωτικού αγαθού: το προσφέρει καλύτερα ένας επαρκής και χωρίς πιεστικά βιοποριστικά προβλήματα εκπαιδευτικός σε τάξεις 30-35 μαθητών απ’ ό,τι ένας μέτριος και υπαμειβόμενος συνάδελφος με 15-18 μαθητές. Άλλωστε ένας δάσκαλος με ελάχιστα παιδιά συνήθως συμπαρασύρεται από τη γενική ατονία. Αντίθετα –λελογισμένα- μεγαλύτερος αριθμός μαθητών δημιουργεί ανταγωνισμό και ζωντάνια στην τάξη».

Αναφορικά με την άποψη ότι πρέπει να υπάρξει αξιολόγηση τόσο του εκπαιδευτικού έργου όσο και του εκπαιδευτικού δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Θεωρώ ότι το θέμα έχει ωριμάσει και τα επιχειρήματα κάποιων ελάχιστων συνδικαλιστικών οργανώσεων περί του αντιθέτου, μπορούν να χαρακτηριστούν το λιγότερο αστεία. Είναι πλέον καιρός οι αμοιβές των εκπαιδευτικών να συνδεθούν πλήρως με την ποιότητα του προσφερόμενου έργου τους. Οι απολύσεις – κατά την άποψή μου- στην παρούσα κατάσταση θα δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα από όσα θα επιλύσουν. Ένας σοβαρός εργοδότης θέτει τους όρους και τις προϋποθέσεις της πρόσληψης ενός υπαλλήλου του από την αρχή και όχι εκ των υστέρων.  Με το μέτρο της μισθολογικής προαγωγής των καλυτέρων εκπαιδευτικών, της αναπροσαρμογής του διδακτικού ωραρίου τους και ίσως της μείωσης του αριθμού των προσλήψεων μπορεί να επιτευχθεί σημαντική εξοικονόμηση πιστώσεων σε βάθος χρόνου.   

Όσον αφορά την αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη και μάλιστα στο ύψος των 35 μαθητών δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί. Πρέπει να επισημάνουμε ότι η σύγχρονη ψυχολογία της μάθησης  μιλάει για εξατομίκευση του εκπαιδευτικού έργου, συμμετοχή όλων των μαθητών στην εκπαιδευτική διαδικασία, εργασία σε ομάδες, χρήση εναλλακτικών μεθόδων διδασκαλίας κτλ., προκειμένου όσο το δυνατόν περισσότεροι μαθητές να κατανοήσουν το περιεχόμενο της διδασκόμενης ύλης. Δικαίωμα στην μάθηση έχουν όλα τα παιδιά και μάλιστα της υποχρεωτικής εννιάχρονης εκπαίδευσης. Έπειτα μία τάξη Γυμνασίου ή και Λυκείου διαφέρει σημαντικά από μια πανεπιστημιακή τάξη. Σε μια πανεπιστημιακή αίθουσα η διδασκαλία πραγματοποιείται με ενιαίο τρόπο και μάλιστα τις περισσότερες φορές με τη μορφή της διάλεξης. Έτσι, μια αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη και μάλιστα στο ύψος των 35 μαθητών αντιβαίνει στις αρχές των επιστημών της αγωγής.   

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή που η Χώρα μας αντιμετωπίζει πέρα των άλλων σοβαρά δημοσιονομικά προβλήματα και πρέπει να ληφθούν μέτρα. Όμως τα μέτρα που αφορούν την εκπαίδευση πρέπει να παίρνονται ύστερα από εξονυχιστική μελέτη και να είναι πάντοτε σύμφωνα με τις αρχές των επιστημών της αγωγής. 

Σε ποιο σχολείο θα γράψω το παιδί μου;

Είναι ένα ερώτημα που εκφράζεται κυρίως από κάποιους «ανήσυχους» και «απαιτητικούς» γονείς στην αρχή κάθε σχολικού έτους. Η απάντηση είναι στερεότυπη, αν  αποκλειστεί η επιλογή του ιδιωτικού σχολείου: «Ο νόμος προβλέπει να γράψεις το παιδί σου στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς σου».

Εξετάζοντας το θέμα αυτό, εκ πρώτης όψεως, διαπιστώνεται ότι η λύση: «κάθε μαθητής φοιτά στο σχολείο της γειτονιάς του» είναι λογική και δίκαιη, γιατί οι μαθητές κατανέμονται ισομερώς στα διάφορα σχολεία της πόλης, αποφεύγονται οι μετακινήσεις και η ταλαιπωρία των μαθητών, η οργανικότητα των σχολείων παραμένει σχεδόν σταθερή και ο αριθμός του διδακτικού προσωπικού δε διαταράσσεται.

Όλα αυτά είναι σοβαρά επιχειρήματα που συνηγορούν υπέρ της εφαρμοζόμενης μέχρι σήμερα λύσης. Όμως, υπάρχει και η άλλη άποψη. Αυτοί που την υιοθετούν ισχυρίζονται ότι η λύση: «κάθε μαθητής φοιτά στο σχολείο της γειτονιάς του», προϋποθέτει ότι σε όλα τα σχολεία εργάζονται εξίσου ικανοί εκπαιδευτικοί που ενδιαφέρονται πρώτα για τους μαθητές τους, που τους εμψυχώνουν και τους προσκαλούν να συμμετάσχουν ενεργά στην εκπαιδευτική διαδικασία, που πρωτοπορούν, που επιχειρούν να εφαρμόσουν στην τάξη τους καινοτόμα προγράμματα κτλ. και όλα αυτά (κατά τη γνώμη τους) στην πράξη δεν συμβαίνουν. Έτσι, ως  φορολογούμενοι πολίτες, ισχυρίζονται, ότι έχουν το δικαίωμα της επιλογής του σχολείου που θα γράψουν το παιδί τους, του σχολείου της αρεσκείας τους, του σχολείου που θεωρούν ότι πραγματοποιείται σημαντικό εκπαιδευτικό έργο. Άραγε έχουν δίκιο; Δεν είναι εύκολη η απάντηση, γιατί η παρεχόμενη εκπαίδευση και το έργο των εκπαιδευτικών δεν αξιολογείται από την Πολιτεία και συνεπώς κάθε απάντηση είναι παρακινδυνευμένη.

Προσωπικά θα υιοθετούσα την άποψη της ελεύθερης επιλογής του σχολείου του μαθητή από τους γονείς του (και δευτερευόντως να λαμβάνεται υπόψη η μόνιμη κατοικία του μαθητή) με την προϋπόθεση να υπάρξει μια αντικειμενική αξιολόγηση  της όλης εκπαιδευτικής διαδικασίας και των εκπαιδευτικών της κάθε σχολικής μονάδας. Μια αξιολόγηση που θα λαμβάνει υπόψη όλες εκείνες τις παραμέτρους που υπεισέρχονται κατά την αξιολογική διαδικασία και διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμά της. Με αυτόν τον τρόπο τα σχολεία θα κατατάσσονται σ' έναν αξιολογικό πίνακα και μάλιστα με βάση αυτήν τη σειρά αλλά και με τον αριθμό των φοιτώντων μαθητών να εξαρτάται ακόμη και η χρηματοδότησή τους από την Πολιτεία. Θεωρώ ότι τα μέτρα αυτά θα δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για να υπάρξει ευγενή άμιλλα μεταξύ των εκπαιδευτικών και θα συντελούσαν στο να μειωθεί (ή να εξαλειφθεί) κάθε μορφή εφησυχασμού από αυτούς, γεγονός που θα οδηγούσε (μαζί φυσικά και με άλλα μέτρα) στην ενδυνάμωση της δημόσιας εκπαίδευσης. 
Για να γίνουν όμως αυτά χρειάζεται πολιτική βούληση, χρειάζονται άνθρωποι με νέες ιδέες, αποφασιστικοί, οραματιστές και ανατρεπτικοί. Ίσως, να έχουμε μπροστά μας αρκετό δρόμο ακόμα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι το πολυσυζητημένο θέμα της αξιολόγησης συναντά ακόμη και σήμερα τη σθεναρή αντίσταση κάποιων συνδικαλιστικών μειοψηφιών !!!   

Εύχομαι σε όλους τους εκπαιδευτικούς καλή σχολική χρονιά με υγεία ατομική και οικογενειακή!!!

Απασχολήσεις εκπαιδευτικών σε δύσκολους καιρούς

Βρισκόμαστε σε μια χρονική περίοδο που το Υπουργείο Παιδείας ασχολείται με τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών σε διάφορους φορείς και οργανισμούς. Επανειλημμένως, έχει τεθεί το ερώτημα: Σε ποια ή σε ποιες θέσεις πρέπει να υπηρετεί ο εκπαιδευτικός;

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η υπηρεσία που πρέπει να προσφέρει ο εκπαιδευτικός, δηλαδή ο δάσκαλος με την ευρεία έννοια του όρου, είναι να βοηθήσει τους μαθητές του να αναπτύξουν ισόρροπα τις γνωστικές, ψυχοκινητικές και συναισθηματικές τους δυνάμεις. Όμως, για να υλοποιηθούν αυτοί οι στόχοι πρέπει ο εκπαιδευτικός να συμμετέχει στην καθημερινή εκπαιδευτική διαδικασία. Συνεπώς, η θέση του είναι η σχολική τάξη και μόνο αυτή. Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα;

Χιλιάδες είναι οι εκπαιδευτικοί που βρίσκονται αποσπασμένοι σε διάφορες υπηρεσίες και γραφεία (ΥΠΔΒΜΘ, Π.Ι., ΙΕΚ, ΠΕΚ, Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, Ακαδημία Αθηνών, Διευθύνσεις και Γραφεία εκπαίδευσης, γραφεία Υπουργών και άλλων πολιτικών κτλ.). Ελάχιστοι από τους αποσπασμένους εκπαιδευτικούς προσφέρουν εκπαιδευτικό έργο, όπως αυτοί που είναι αποσπασμένοι στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, στα κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, στα ΕΚΦΕΕ, στα ΚΕΔΔΥ  και ενδεχόμενα σε κάποια ΙΕΚ. Η πλειονότητα όμως των αποσπασμένων εκπαιδευτικών είναι επιφορτισμένοι με διοικητικά καθήκοντα.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι; Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση;

Θεωρώ ότι είναι πολύ απλή η απάντηση: Οι υπηρεσίες αυτές να προσλάβουν διοικητικούς υπαλλήλους και ο μέγιστος αριθμός των εκπαιδευτικών να επιστρέψει στα σχολεία. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις κάποιες αποσπάσεις μπορεί να γίνουν και ίσως να είναι επιβεβλημένες, όπως: 1) για να καλυφθούν οι θέσεις των προϊσταμένων εκπαιδευτικών θεμάτων στις Διευθύνσεις των νομών και στο ΥΠΔΒΜΘ (θέσεις που προϋποθέτουν άτομα με γνώση της εν γένει λειτουργία της εκπαίδευσης), 2) για να λειτουργήσουν τα περιβαλλοντικά κέντρα εκπαίδευσης ή τα ΚΕΔΔΥ και 3) για να λειτουργήσει σε σωστή βάση η πρακτική άσκηση των μελλοντικών εκπαιδευτικών (αποσπάσεις στα Πανεπιστήμια, τα ΤΕΙ και την ΑΣΠΑΙΤΕ).

Όμως μια τέτοια λύση ενδεχομένως να μην συμφέρει κάποιους εκπαιδευτικούς, γιατί επιθυμούν να υπηρετούν στο τόπο όπου έχουν τα συμφέροντά τους. Πολύ σεβαστό ένα τέτοιο αίτημα. Και σε αυτή την περίπτωση νομίζω ότι  μπορεί να βρεθεί κάποια λύση. Να τους επιτραπεί να μεταταγούν σε αυτές τις διοικητικές θέσεις και μάλιστα με προτεραιότητα. Έτσι, και αυτοί θα είναι ικανοποιημένοι και η εκπαίδευση κερδισμένη. Ας εξετάσουν οι αρμόδιοι το θέμα και να δώσουν τη σωστή λύση.    

Ευγένιος Καραβίας, ο Ιθακήσιος

ΣΧΟΛΙΟ:  Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πριγκηπονήσων κ. Ιωσήφ στην ομιλία του κατά τον Αρχιερατικό Εσπερινό και την Θεία Λειτουργία για την εορτή του Αγίου Ραφαήλ στο Περαχώρι της Ιθάκης, έκανε αναφορά στον Ιθακήσιο κληρικό και ενθομάρτυρα Ευγένιο Καραβία. Με την ευκαιρία αυτή παραθέτω βιογραφικά στοιχεία για τον Ευγένιο Καραβία (Πηγή: Βικιπαίδεια  http://el.wikipedia.org/wiki/Ευγένιος_Καραβίας)

Ο Ευγένιος Καραβίας (1752-1821) ήταν Έλληνας Επτανήσιος κληρικός, εθνομάρτυρας, μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως, και μετέπειτα Αγχιάλου. Γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 27 Ιανουαρίου 1752. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευστάθιος. Σε νεαρή ηλικία έδειξε μεγάλη κλίση στα γράμματα και φοίτησε στα σχολεία της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης. Στη συνέχεια, παρακολούθησε την Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης, όπου και χειροτονήθηκε κληρικός. Στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου και διετέλεσε δάσκαλος των παιδιών των Φαναριωτών Ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας Ιωάννου Καρατζά και Αλέξανδρου Καλλιμάχη. Τον Μάρτιο του 1808, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του Γρηγορίου του Ε΄, εκλέχτηκε μητροπολίτης Φιλιππούπολης, αλλά παρέμεινε στη θέση αυτή για μικρό χρονικό διάστημα καθώς διώχτηκε από τους Τούρκους. Το 1813 μετατέθηκε στη μητρόπολη Αγχιάλου, στα βουλγαρικά παράλια του Εύξεινου Πόντου, όπου υπήρχε σημαντικό ελληνικό στοιχείο. Τα έτη 1816-18 ο Ευγένιος Καραβίας διετέλεσε συνοδικός στην Κωνσταντινούπολη, όπου μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από το συγγενή του στρατιωτικό Βασίλειον Καραβία.

Η έναρξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821 βρήκε τον Ευγένιο Καραβία στην Αγχίαλο. Τον αφορισμό της Επανάστασης από το Πατριαρχείο και την επικύρωση της εγκυκλίου του, ελάχιστοι μητροπολίτες αρνήθηκαν να υπογράψουν. Μεταξύ αυτών, ο Μητροπολίτης Ευγένιος δεν υπέγραψε τον αφορισμό, αλλά και αρνήθηκε να τον διαβάσει δημόσια όταν το ζήτησαν οι Τούρκοι. Οι τουρκικές αρχές τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Κωνσταντινούπολη στις φυλακές του Μποσταντζή μαζί με τους συλληφθέντες επίσης επισκόπους Δέρκων Γρηγόριο, Εφέσου Διονύσιο, Νικομηδείας Αθανάσιο, Αδριανουπόλεως Δωρόθεο, Θεσσαλονίκης Ιωσήφ και Τυρνόβου Ιωαννίκιο.

Την ημέρα του Πάσχα, 10 Απριλίου 1821, μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, στην κεντρική πύλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, οι Τούρκοι, μέσα στο πλαίσιο των σουλτανικών αντιποίνων, μετέφεραν τον Ευγένιο και τους μητροπολίτες Εφέσου Διονύσιο και Νικομήδειας Αθανάσιο, σε διάφορα σημεία της πόλης όπου και τους απαγχόνισαν. Συγκεκριμένα τον Ευγένιο τον κρέμασαν στη Πύλη του Γαλατά παρά την ομώνυμη γέφυρα. Στο στήθος και των τριών μητροπολιτών έφεραν υβριστική επιγραφή ως προδότες και αποστάτες.
Τα σώματά τους παρέμειναν κρεμασμένα επί τριήμερο, μετά την αποκαθήλωσή τους, αφού σύρθηκαν και διαπομπεύθηκαν ατιμωτικά στους δρόμους της πόλης από τουρκικό όχλο αλλά και Εβραίους στη συνέχεια ρίχτηκαν στη θάλασσα. Λίγες ημέρες μετά ανασύρθηκαν από κάποιους ευσεβείς Χριστιανούς όπου και τάφηκαν κάποια στο Επταπύργιο και άλλα σε κοντινό νησί απροσδιόριστου σημείου.