Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

Το ατέλειωτο «εξεταστήριο» της ωριαίας διδασκαλίας (παλαιότερα) στο Γυμνάσιο


1

 Και ενώ οι σύγχρονες απόψεις της διδακτικής μεθοδολογίας επισημαίνουν ότι η παράδοση του νέου μαθήματος πρέπει να καλύπτει το 45λεπτο της διδακτικής ώρας και το πολύ 5 - 8 λεπτά να διατίθεται για εξέταση του προηγούμενου, δίνοντας μεγάλη βάση στην προσφορά, επεξεργασία και εφαρμογή του νέου, οι μνήμες μου από τη Γυμνασιακή μου περίοδο, κυρίως, έρχονται να ανατρέψουν αυτά τα σύγχρονα δεδομένα. Πώς όμως  γίνεται αυτή η ανατροπή; Ασφαλώς, με αυτά που αναφέρω παρακάτω.
Η πρώτη ενέργεια του εκπαιδευτικού ήταν να εξετάσει οπωσδήποτε το προηγούμενο μάθημα. Αμέσως, λοιπόν,  3 – 4 μαθητές ήταν όρθιοι στο «εξεταστήριο» του πίνακα, για να διαπιστωθεί αν οι γνώσεις τους για το τρέχον μάθημα ήταν επαρκείς και σε ποιο βαθμό. Και αν αυτό συνέβαινε, θα έλεγα ότι ήταν το σύνηθες, γιατί υπήρχαν περιπτώσεις που η ουρά των όρθιων δεν χωρούσε στην τάξη και έτσι μερικοί των μαθητών καθόντουσαν στο παγκάκι του υπόστεγου και περίμεναν τη σειρά τους.
Δεν ξεχνώ την αγωνία που ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των συμμαθητών μου, καθώς ο Καθηγητής γύριζε τα φύλλα του καταλόγου ψάχνοντας να βρει τα ονόματα αυτών που θα εξετάσει. Το αποκορύφωμα της αγωνίας ήταν, όταν διαπίστωνες ότι το όνομά σου προσπεράστηκε (ο κατάλογος ήταν κατά αλφαβητική σειρά), αλλά ξαφνικά τα φύλλα του καταλόγου άρχιζαν να γυρίζουν προς τα πίσω. Άκουγες τότε τους χτύπους της καρδιά σου τόσο έντονα στα αυτιά σου.
Πόσο όμως διαρκούσε αυτή η εξέταση; Τα 25 λεπτά ήταν το λιγότερο και το μέγιστο 30’ και έτσι μόνο το 15 - 20’ ήταν για τη διδακτική προσέγγιση του νέου, το οποίο γινόταν δια διηγήσεως.
Και ερωτώ: Ποια ήταν τα αποτελέσματα της μάθησης;
Θετικά, όμως για περιορισμένο χρονικό διάστημα, γιατί η μνήμη δεν μπορούσε να συγκρατήσει τις νέες πληροφορίες, αφού αυτές δεν συσχετίζονταν με τις προϋπάρχουσες γνώσεις και η ελλιπής επεξεργασία εμπόδιζε την κατανόηση των εννοιών σε βάθος.   
Και όμως μάθαινες, έτσι τουλάχιστον φαίνεται από την σημερινή πραγματικότητα. Μα η σύγχρονη ψυχολογία της μάθησης μας πληροφορεί ότι όλοι δυνητικά μαθαίνουν. Αλλά πού είναι η διαφορά; Στο πόσο γρήγορα μαθαίνουν, τι μέρος της προσφερόμενης πληροφορίας αφομοιώνουν και πόση νοητική ενέργεια καταναλώνουν κατά τη διαδικασία της μάθησης. Ψιλά γράμματα ή εκεί βρίσκεται η ουσία των πραγμάτων;

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2020

ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΚΟΛΕΓΙΩΝ ΣΤΑ ΜΕΤΡHΣΙΜΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ


Και εκεί που η προκήρυξη για τους μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών είχε ζεστάνει τις ελπίδες των χιλιάδων αναπληρωτών, που εδώ και δέκα χρόνια μετακινούνται  κάθε χρόνο σε διάφορες περιοχές της Χώρας μας, έσκασε η είδηση (που λέμε στην καθομιλουμένη) ότι τα πτυχία των κολεγίων προσμετρούνται στα επιστημονικά προσόντα των υποψηφίων εκπαιδευτικών.
Διαπιστώνουμε, με μία πρώτη ανάγνωση, ότι το κράτος αιφνιδιάζει τους πολίτες του, δηλαδή δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, δεν μπορείς να προγραμματίσεις τις μελλοντικές σου επιλογές και επιδιώξεις. Και οι επίσημοι φορείς τι απαντούν;
Είναι, λέει, οδηγία της Ε.Ε. ότι και τα πτυχία των κολεγίων πρέπει να προσμετρούνται στα τυπικά προσόντα των υποψηφίων, άλλωστε από πολύ καιρό σιγόβραζε ή μάλλον εφαρμοζόταν αυτή η εξαγγελία. Εφαρμοζόταν; και όλοι εμείς σιωπούσαμε; ή δεν είχαμε πάρει είδηση ότι επιτρέπαμε στους κατόχους αυτών των τίτλων σπουδών να ευνοούνται, για να καταλάβουν θέσεις στη δημόσια διοίκηση;  
Μπορεί και τα δύο να συνέβαιναν, όμως τώρα που επανήλθε το θέμα στην επικαιρότητα, φαίνεται ότι οι τότε κυβερνώντες εν μια νυχτί και λίγο πριν τις εκλογές, κατάργησαν  αυτές τις ευνοϊκές διατάξεις για τους πτυχιούχους των κολεγίων (που μέχρι τότε εφαρμοζόταν), γιατί γνώριζαν πολύ καλά ότι το μέτρο θα επανερχόταν από τους επόμενους και έτσι το κράτος δε θα ήταν υπόλογο απέναντι στις οδηγίες της Ε.Ε. Και ο λόγος; Απλά για να φανούν στη συνέχεια αρεστοί, να λένε σήμερα τα δικά τους και να παριστάνουν τους προστάτες  της δημόσιας διοίκησης. Και πράγματι, αυτοί βγήκαν αληθινοί, το μέτρο αυτό το επαναφέρουν οι σημερινοί κρατούντες, που τάσσονται υπέρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης, και μάλιστα το κάνουν χειρότερο. Επεκτείνουν το μέτρο αυτό και για τους εκπαιδευτικούς, τους εκπαιδευτικούς που σε αυτούς βασίζεται το μέλλον των νέων μας, το μέλλον της Χώρας μας.
Πώς όμως φθάσαμε σε αυτή την κατάσταση; Όπως φαίνεται λοιπόν, τόσα χρόνια κυβερνήσεις και κόμματα δεν είχαν διαχειριστεί το θέμα των κολεγίων, δεν είχαν τολμήσει να τα αξιολογήσουν, προκειμένου να αναδειχθεί ο λόγος ή μη της ύπαρξής τους. Αλλά πώς να το τολμήσουν να βάλουν τάξη στα κολέγια, εφόσον δεν κατόρθωσαν να προχωρήσουν στην καθιέρωση του θεσμού της αξιολόγησης σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης; Προς επίρρωση αυτού του θέματος είναι και η αυτόματη ένταξη των ΤΕΙ (ΑΤΕΙ) στα πανεπιστήμια χωρίς να γίνει η αναγκαία αξιολόγηση των τμημάτων των οποίων έγινε (εν μια νυχτί) η ένταξή τους στα Πανεπιστήμια. 
Η αξιολόγηση, η αντικειμενική αξιολόγηση, φαίνεται ότι είναι το «αγκάθι» που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει «τολμήσει» να την επιβάλει (πολιτικό το κόστος ως φαίνεται), παρόλο που δεχόμαστε όλοι μας τις αρνητικές επιπτώσεις από τα απόνερα αυτής της «αταξίας».
Και ενώ έτσι έχουν τα γεγονότα, το ερώτημα είναι: Τι κάνουμε τώρα;
Μια δημοκρατική Χώρα δεν πρέπει να αιφνιδιάζει τους πολίτες της. Τηρεί τις «οδηγίες» που απορρέουν από την ένταξή της σε ευρύτερους σχηματισμούς, αλλά παραδέχεται το σφάλμα της, ότι είχε υποχρέωση να αξιολογήσει όλες αυτές τις ιδιωτικές σχολές που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια εκμεταλλευόμενες τις φιλοδοξίες των αθώων πολιτών να δώσουν ένα δήθεν «επιστημονικό» προσόν στα παιδιά τους.  Έτσι, το σεβαστό Υπουργείο Παιδείας πρέπει να αποσύρει τάχιστα την ευνοϊκή διάταξη για τους αποφοίτους των διαφόρων κολεγίων και η επιλογή των εκπαιδευτικών για διορισμό να στηριχθεί στους τίτλους σπουδών που είναι αναγνωρισμένοι από τον κρατικό φορέα.
Μετά; Μετά να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που είναι σύμφωνες με το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι υπάλληλοι που διαχειρίζονται διάφορες διοικητικές υποθέσεις, αλλά διαχειρίζονται τις τύχες των νέων μας και για τούτο απαιτείται υψηλό αίσθημα ευθύνης εκ μέρους της Πολιτείας.      

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2020

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ


         ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ 
κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ   
Συγγραφέα, Δ/ντρια του 1ου Δημοτικού Σχολείου Ακράτας        

            Αίγιο, 15- 1- 2020
«Τα Μαθηματικά είναι Παιχνίδι»
Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να παρουσιάζω το βιβλίο με τον ευρηματικό τίτλο «Τα Μαθηματικά είναι Παιχνίδι!!!».
Βλέπετε, γνωρίζω τον Γιάννη Καραντζή χρόνια… είμαστε τυχεροί το συνάφι των δασκάλων γιατί είχαμε πανεπιστημιακό δάσκαλο με Δ κεφαλαίο, τον κο Γιάννη μας, έναν άνθρωπο πάνω απ’ όλα που σέβεται το ρόλο του δασκάλου στο δημόσιο σχολείο και όλα αυτά τα χρόνια μοιράζεται τις γνώσεις του με τον εκπ/κό κόσμο.
Έτσι λοιπόν, κάπου το 1996 στα υπόγεια της Αρσακείου στην Πάτρα στο πλαίσιο της Εισαγωγικής, τότε, επιμόρφωσης των νεοδιόριστων δασκάλων, ο κ. Γιάννης βοήθησε την υποφαινόμενη νεοδιόριστη να ξεπεράσει την κομπιουτεροφοβία της.  Είχα δουλέψει αναπληρώτρια λίγα χρόνια κι έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν χρειάζεται ο η/υ. Δίναμε τις εργασίες στους μαθητές μας για το σπίτι χειρόγραφες. Ο εισηγητής με την παιδαγωγική του δεινότητα και τη διδακτική του τέχνη μας έβαλε για τα καλά στο παιχνίδι της γαλακτερής οθόνης. Μας το δίδαξε σαν ΠΑΙΧΝΙΔΙ! Από τότε έχω αλλάξει 4 p/c και 3 λάπτοπ.
Έτσι έγινε και με το τελευταίο του πόνημα που συνυπογράφει με την μαθηματικό κα Καρποντίνη, γνωστή από τις ραδιοφωνικές εκπομπές της και την αρθρογραφία της στην εφ. ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ, αλλά και καθηγήτρια σε Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στην Πάτρα. Θα με συγχωρήσει η κα Καρποντίνη που δεν γνωρίζω αρκετά να πω για αυτήν. Η εφαρμογή, όμως, όσων παρουσιάζονται στο βιβλίο έχει να κάνει με την ίδια και τη διδακτική της πρακτική στις τάξεις ενηλίκων.
Τα Μαθηματικά είναι παιχνίδι!!!
Όλο το εγχείρημα πατά σε ισχυρή επιστημονική βάση και δεν είναι ένα ακόμα βιβλίο μαθηματικών που έρχεται να προστεθεί στα πολλά. 

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

Η ΚΥΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΟΓΕΝΗΣ




Ο Διογένης ο Κυνικός ήταν Έλληνας από την Σινώπη του Πόντου και ένας από τους θεμελιωτές της κυνικής φιλοσοφίας, ο οποίος έζησε από το 412 π.Χ. μέχρι το 323 π.Χ..
Χρησιμοποιούσε τον αστεϊσμό και το λογοπαίγνιο ως μέσο για τα διδάγματά του.
Πίστευε πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στη φυσική ζωή και πως μόνο με την αυτάρκεια, τη λιτότητα, την αυτογνωσία και την άσκηση μπορεί κανείς να την εξασφαλίσει.
Η κυνική φιλοσοφία ονομάζεται έτσι γιατί είχε ως έμβλημά της τον «κύνα» (το σκύλο στα αρχαία ελληνικά).
Οι κυνικοί φιλόσοφοι δήλωναν πως «εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους διότι εμείς δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους, για να τους διορθώσουμε».
Η παράδοση λέει ότι ο Διογένης είχε μόνιμη κατοικία του ένα πυθάρι και γυρνούσε στους δρόμους όλη μέρα με ένα αναμμένο φανάρι.
Όταν τον ρωτούσαν «γιατί κρατάς το φανάρι την ημέρα;» αυτός απαντούσε «Άνθρωπο ζητώ»
O Διογένης έψαχνε να βρεί ένα ανθρώπινο ον, αλλά έλεγε πως έβλεπε μόνο κατεργάρηδες και αχρείους.
Η φράση του Κυνικού φιλοσόφου Διογένη, «Άνθρωπο Ζητώ» είναι και σήμερα επίκαιρη, όχι γιατί οι άνθρωποι σήμερα είναι χειρότεροι απ’ ότι ήταν τον 4ο και 3ο αιώνα μ.Χ. αλλά διότι στη εποχή μας η συνειδητοποίηση της επιτακτικής ανάγκης ύπαρξης Ανθρώπων σε κάθε τομέα της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής είναι σχεδόν καθολική.
Άνθρωπο ζητούμε απεγνωσμένα στην εθνική και διεθνή πολιτική σκηνή που να βάλει κάποια τάξη στην αταξία και στην σύγχυση, που επικρατεί παντού.
Άνθρωπο ζητούμε στη Δημόσια Διοίκηση, στον τομέα της Υγείας, στην Παιδεία, στη μικρή κοινωνία που ζούμε, στην πολυκατοικία μας, στην παρέα μας και μέσα στην ίδια την οικογένεια, τη μικρογραφία της κοινωνίας.
Σαν το Διογένη όλοι εμείς οι «Άνθρωποι» κρατώντας το δικό μας φανάρι, ψάχνουμε για Άνθρωπο με όλη τη σημασία της λέξης, Άνθρωπο με ανθρωπιά, με κοινό νου, με ΛΟΓΙΚΗ με χαρακτήρα, με ηθικές αρχές και αξίες, με υψηλούς στόχους και ιδανικά, με αυτοσεβασμό και φιλότιμο.


Θωμάς Μπάκα, Αναπληρωτής Καθηγητής Παν/μίου Ιωαννίνων

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Ο ΚΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ, ΟΜΩΣ Ο ΑΡΙΣΤΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΕΜΠΝΕΕΙ !!!


ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ : Δημοσιεύω παρακάτω κείμενο παρμένο από το ιστολόγιο του συναδέλφου Κώστα Παπούλια.

Ένας νεαρός κύριος συναντά έναν ηλικιωμένο.
-Με θυμάστε;
-Όχι.
-Υπήρξα μαθητής σας.
-Τι κάνεις; Με τι ασχολείσαι;
-Έγινα κι εγώ καθηγητής.
-Κρίνεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου;
-Η αλήθεια είναι πως ναι. Εσείς με εμπνεύσατε και ήθελα να σας μοιάσω.

Περίεργος ο ηλικιωμένος κύριος, ρωτά να μάθει τι του έμεινε στο μυαλό και τον ενέπνευσε σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να γίνει κι ο ίδιος καθηγητής. Και ο νεαρός του διηγείται την ακόλουθη ιστορία.
-Κάποια μέρα ένας συμμαθητής μου – που ήταν και φίλος μου – ήλθε στην τάξη και μου έδειξε ένα πανέμορφο καινούργιο ρολόι που είχε στην τσέπη του. Δεν άντεξα στον πειρασμό και κάποια στιγμή του το έκλεψα. Σε λίγο, αντιλήφθηκε ότι το ρολόι έλειπε από την τσέπη του και αμέσως ενημέρωσε τον καθηγητή που μας δίδασκε εκείνη την στιγμή στην τάξη, που ήσασταν εσείς. Εσείς, λοιπόν, απευθυνθήκατε στην τάξη και είπατε:
- Το ρολόι κάποιου συμμαθητή σας εκλάπη κατά την διάρκεια του τρέχοντος μαθήματος. Όποιος το έκλεψε, παρακαλώ να το επιστρέψει αμέσως.
-Ντράπηκα τόσο πολύ την ταπείνωση μπροστά στους συμμαθητές μου, που δεν τόλμησα να αποκαλυφθώ. Έπειτα εσείς κλείσατε την πόρτα, μας είπατε όλους να σταθούμε όρθιοι και ότι θα ψάχνατε τις τσέπες όλων μας μέχρι να το βρείτε. Αλλά θέσατε και μια προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχουμε όλοι μας τα μάτια μας κλειστά για να μην δούμε τον ένοχο. Έτσι και συνέβη. Όταν φτάσατε σε μένα, το βρήκατε στην τσέπη μου και το πήρατε. Όμως συνεχίσατε το ψάξιμο στις τσέπες όλων και όταν τελειώσατε, μας είπατε «Και τώρα, μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας όλοι. Το ρολόι βρέθηκε!» Δεν αναφέρατε ποτέ το όνομά μου στην τάξη και ούτε μου σχολιάσατε ποτέ το περιστατικό σε προσωπικό επίπεδο. Περίμενα να με επιπλήξετε και να μου κάνετε κατήχηση, αλλά τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Εκείνη την ημέρα σώσατε την αξιοπρέπειά μου για πάντα. Εκείνη ήταν η πιο ντροπιαστική μέρα της ζωής μου όλης και μου δώσατε με τον τρόπο σας ένα ηχηρό μάθημα. Θυμηθήκατε τώρα το περιστατικό κ. Καθηγητά;
-Ναι, ακούγοντάς σε, τα θυμήθηκα όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θυμάμαι και αυτό είσαι εσύ, γιατί κι εγώ είχα τα μάτια μου κλειστά όταν σας έψαχνα όλους!!!
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: Αν πρέπει να ταπεινώσεις κάποιον μπροστά στα μάτια όλων των συμμαθητών του για να τον συνετίσεις, τότε όχι μόνον δεν λέγεσαι εκπαιδευτικός, απλά, δεν είσαι. Τέτοιοι καθηγητές χαράζουν ψυχές και μένουν ανεξίτηλα χαραγμένοι στη μνήμη των μαθητών.

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

«ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟΣ» ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2019 ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (ΑΔΙΠΠΔΕ)


Η ανωτέρω έκθεση παρουσιάζει τις επιδόσεις των μαθητών της Β΄ Λυκείου στα Γενικά και στα Επαγγελματικά Λύκεια, όπου ένα σεβαστό ποσοστό των μαθητών έχει βαθμολογηθεί κάτω από τη βάση στην Ελληνική Γλώσσα, τα Μαθηματικά και τη Φυσική και μάλιστα σε ένα πλαίσιο σχολικών βαθμολογιών όχι ιδιαίτερα αυστηρό. Η ΑΔΙΠΠΔΕ διαπιστώνει ότι τα προβλήματα που εμφανίζονται στο Λύκειο, σε σύγκριση με το Δημοτικό σχολείο και το Γυμνάσιο, δεν είναι προβλήματα αποκλειστικά του Λυκείου, αλλά όλων των βαθμίδων, τα οποία συσσωρευτικά κατέληξαν στο Λύκειο (Εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 13-9-2019).
Και ενώ έτσι φαίνεται ότι έχουν τα πράγματα στον χώρο της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, εύλογα διερωτάται κανείς: Ποιες είναι οι αιτίες αυτής της όχι ευχάριστης κατάστασης;
Για να δοθούν απαντήσεις σ’ αυτό ερώτημα οφείλουμε να αποδεχθούμε κάποιες βασικές παιδαγωγικές αρχές. Μια τέτοια αρχή είναι και η εξής: «Μια αποτυχία στις επιδόσεις των μαθητών δεν πρέπει να την αποδίδει ο εκπαιδευτικός μόνο σε αυτούς που απέτυχαν, αλλά και σε αυτούς τους παράγοντες που συνετέλεσαν σε αυτήν την αποτυχία». Με αυτό το σκεπτικό θα αναζητήσουμε τις αιτίες της κατάστασης που εντοπίζει η ΑΔΙΠΠΔΕ.
Μία πρώτη αιτία μπορεί να αναζητηθεί στο γεγονός της ακώλυτης, θα έλεγε κανείς, προαγωγής των μαθητών από τάξη σε τάξη. Αυτό το αποδίδει εύκολα κανείς στον υποχρεωτικό χαρακτήρα της εννιάχρονης εκπαίδευσης (Δημοτικό και Γυμνάσιο), που όλοι οι μαθητές του Δημοτικού εγγράφονται υποχρεωτικά στο Γυμνάσιο και οι διαδικασίες προαγωγής αυτών των μαθητών είναι τέτοιες που δεν αποκλείουν τη συνέχιση των σπουδών τους. Σημειωτέον ότι η προαγωγή των μαθητών επιτυγχάνεται όταν ο μέσος όρος στα μαθήματα είναι το 9,5 και η γραπτή εξέταση των μαθητών στο τέλος γίνεται μόνο σε 4 από τα 10-12 μαθήματα που διδάσκονται. Και εκεί που θα περίμενε κανείς ότι στο Λύκειο θα υπήρχε κάτι διαφορετικό στους κανόνες φοίτησης και προαγωγής των μαθητών, βλέπουμε να ισχύουν τα ίδια και στον μέσο όρο της προαγωγής και στον αριθμό εξέτασης των μαθημάτων. Αποτελέσματα όλων αυτών των διατάξεων δεν είναι μόνο ότι όλοι οι μαθητές προάγονται στην επόμενη τάξη, αλλά και ότι δημιουργείται ένα κλίμα χαμηλών προσδοκιών στους μαθητές, το οποίο αντιστρατεύεται σε μία ενδεχόμενη προσπάθεια των μαθητών για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Ποια είναι λοιπόν η συνέπεια αυτού του γεγονότος; Απλά το ποσοστό των αποτυχιών να αυξάνεται, γεγονός που εντυπωσιάζει την κοινή γνώμη η οποία ενισχύεται με τις πομπώδεις τίτλους των μέσων ενημέρωσης, όπως «σοκ, οδηγούμαστε σε ναυάγιο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Βέβαια, σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε ότι κανείς δε μέτρησε το ποσοστό των μαθητών που πέτυχαν ή αρίστευσαν.
Είναι όμως δίκαιος τρόπος η μέτρηση μόνο των γνωστικών ικανοτήτων των μαθητών; Ο στόχος της εκπαίδευσης είναι μόνο η ανάπτυξη των γνωστικών ικανοτήτων; Όχι βέβαια, γιατί το σχολείο πρέπει να ενδιαφέρεται και για την ανάπτυξη των ικανοτήτων και δεξιοτήτων των μαθητών καθώς και της συναισθηματικής ισορροπίας τους. Αυτά όμως υπολογίζονται στην μελέτη της ΑΔΙΠΠΔΕ; Δεν νομίζω, γιατί θεωρώ ότι στις εξετάσεις αυτές μία ενδεχόμενη ερώτηση στην εξέταση των μαθητών π.χ. στη Φυσική θα ήταν: «Ποια είναι η αντίσταση του αγωγού που διαρρέεται από ηλεκτρονικό ρεύμα εντάσεως 30 Α και εφαρμόζεται στις άκρες του τάση 220 V;» και όχι η ερώτηση «Με το κατάλληλο όργανο μπορείς να μετρήσεις την αντίσταση του αγωγού;».
Ας εξετάσουμε όμως και στους άλλους παράγοντες που μπορεί κάποιος να τους αναζητήσει στους φορείς της εκπαίδευσης.
1.      Έχει διορίσει το Υπουργείο Παιδείας τον απαιτούμενο αριθμό εκπαιδευτικών; Όλοι γνωρίζουμε ότι εδώ και δέκα χρόνια 25000 εκπαιδευτικοί κάθε χρόνο αλλάζουν τόπο άσκησης των καθηκόντων τους, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει μία συνέχεια στην εκπαιδευτική διαδικασία σε μία σχολική μονάδα.
2.      Έχει συσταθεί στο Υπουργείο Παιδείας μια εθνική επιτροπή με επικεφαλής έναν μόνιμο υφυπουργό παιδείας, προκειμένου κάθε υπουργός να μην αλλάζει κατά το δοκούν τα προγράμματα σπουδών και τις διατάξεις που ρυθμίζουν τη λειτουργία της εκπαίδευσης; Όχι, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει με αποτέλεσμα να επικρατεί κλίμα ανασφάλεια σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
3.      Ενδιαφέρθηκε το Υπουργείο Παιδείας για την ενίσχυση των «αδύνατων» μαθητών; Ασφαλώς και ενδιαφέρθηκε διορίζοντας αναπληρωτές για παράλληλη στήριξη. Όμως διερωτώμαι υπάρχει ένα καλά σχεδιασμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης των μαθησιακών δυσκολιών του κάθε ενός από την κατηγορία αυτών των μαθητών ή δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην απασχόληση αυτών των μαθητών, προκειμένου ο δάσκαλος της τάξης να εκτελέσει ικανοποιητικά το πρόγραμμά του με την υπόλοιπη τάξη; Ελέγχονται τα αποτελέσματα από την εκπαιδευτική παρέμβαση του θεσμού της παράλληλης στήριξης και από ποιους;
4.      Έχει εφαρμόσει το Υπουργείο Παιδείας σύστημα αξιολόγησης τουλάχιστον της σχολικής μονάδας; Ασφαλώς έγιναν πολλές προσπάθειες από το 1982 αλλά όλες απέτυχαν, γιατί υπολογίστηκε υπέρμετρα το πολιτικό κόστος.  
5.      Έχει φροντίσει το Υπουργείο Παιδείας για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών φροντίζοντας παράλληλα να αποκτήσουν όλοι οι μελλοντικοί εκπαιδευτικοί παιδαγωγική επάρκεια; Έχουν γίνει μόνο λιγοστά βήματα, γιατί τα κονδύλια για την επιμόρφωση λιγόστεψαν αισθητά λόγω της οικονομικής κρίσης τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια.   

Εν κατακλείδι εξετάζοντας όλους αυτούς του παράγοντες θα διαπιστώσει κανείς ότι η λύση του προβλήματος των επιδόσεων των μαθητών δεν πρέπει να αναζητηθεί μονομερώς αποδίδοντας ευθύνες μόνο στους μαθητές αλλά και στους φορείς της εκπαίδευσης που πρέπει να φροντίσουν να αναμορφώσουν άμεσα το νομοθετικό πλαίσιο της λειτουργίας των σχολείων και της αξιολόγησης των μαθητών επιμορφώνοντας παράλληλα και τους εκπαιδευτικούς.